Wulkan Krakatau

Potęga Zniszczenia i Odrodzenia

Wulkan Krakatau na indonezyjskiej wyspie Sunda Straits
https://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Indonesia,_Sunda_Straits.jpg [CC BY 2.0]

Krakatau, to indonezyjski wulkan. 20 maja 1883 rozpoczął on serię gwałtownych erupcji, których kulminacja nastąpiła trzy miesiące później, 27 sierpnia. Tę katastrofę uważa się za jedną z najgwałtowniejszych w historii ludzkości.

Krakatau to stratowulkan. Zlokalizowany jest na płycie indo-australijskiej, wpychanej pod płytę euroazjatycką. To zjawisko nazywa się subdukcją i doprowadza do powstawania ogromnych napięć litosfery. One właśnie były przyczyną serii wybuchów w 1883 roku. Intensywna aktywność wulkaniczna wynikała z nagromadzenia się magmy, podgrzewanej i znajdującej się pod bardzo dużym ciśnieniem, która w końcu znalazła swoją drogę na powierzchnię.

Eksplozja była tak potężna, że zniszczyła dwie trzecie wyspy. Wygenerowany dźwięk, najgłośniejszy zarejestrowany w historii, był słyszany na odległość 4800 km. Erupcja wywołała tsunami, które osiągnęło wysokość 40 metrów, niszcząc pobliskie wsie i powodując śmierć około 36 000 osób.

Erupcja wpłynęła na klimat globalny poprzez emisję pyłu wulkanicznego do atmosfery. Odbijał on światło słoneczne, co doprowadziło do globalnego ochłodzenia. Średnia temperatura na Ziemi spadła o 1,2 stopnia Celsjusza na jeden rok.

Wszystkie organizmy żywe na wyspie zostały całkowicie zniszczone. Jeszcze 9 miesięcy po wybuchu nie było na niej żadnego śladu życia. Jednak z czasem ekosystem odnowił swoją bioróżnorodność, stając się cennym przykładem sukcesji ekologicznej oraz okazją do obserwacji, jak życie wkracza na jałową ziemię.

Fot., ©: Image Recording Solutions sp. z o.o.
Litografia z 1888 r. przedstawiająca erupcję Krakatau z 1883 roku. [Domena publiczna]

Erupcja Krakatau jest przykładem
nieprzewidywalnej siły natury.
Z jednej strony przyniosła ogromne zniszczenie,
ale z drugiej strony stworzyła okazję do odnowy
i zrozumienia procesu sukcesji ekologicznej.

Udostępnij: